گاهی اوقات ترس از دست دادن موقعیت ها آدمها را در زمینه کاری به سکوت وا میدارد، ما مردم عادت کردیم همیشه بهمون زور بگویند و اصلاْ حرفی نزنیم و بدون چون و چرا اجراش کنیم.  

امروز سر میز غذا صحبت از تعطیلات هفته آینده و گرون شدن بلیط های هواپیما شد، من از معاون اجرایمون پرسیدم روز یکشنبه هفته آینده که بین دو تعطیلی است شرکت تعطیل نیست؟ (چون بعضی از شرکتهای خصوصی اینجور روزها رو تعطیل می کنند). اونم با یک مکث جواب داد: نه، نه تنها اون روز رو تعطیل نمیکنیم بلکه فرداش که تعطیل رسمیست شرکت باز است و همه باید سرکار حاضر باشند. خلاصه همه سر میز غذا نشسته بودند و یک نفر هم اعتراض نکرد، که ای بابا روز تعطیل رسمی کی اومده سر کار که ما دومیش باشیم. فقط من گفتم: کی روز تعطیل میاد سر کار؟ بعد یکی دونفر به شوخی گفتند: اون روز کار کردن درست نیست و اصلاْ گناه محسوب میشه و از این حرفها، و همون کسانی که همیشه به برنامه های شرکت اعتراض دارند (البته نه جلوی مدیر عامل) حرفی نزدند. منم بعداْ رفتم به همکارها گفتم: بابا یک صدایی، یک حرفی، نمیشه که هر چی بگویند شما هم بگویید چشم. حالا نمی‌دونم تصویب میشه یا نه، ولی این جماعتی که من می‌بینم اگه بگویند روز تعطیل بیایید کسی اعتراض نمی‌کنه. حالا کلی داستان دارم بابت این مسائل که بعداْ سر فرصت براتون می‌نویسم. یکی از همکارها به شوخی میگه آخر سرت رو به باد می‌دی، هی مدام میری با اینها صحبت می‌کنی. نمی‌دونم درسته یا نه ولی من آدمی نیستم که هر کس هر جور زور بگه منم بگم چشم به هر حال حرفم رو می زنم.

نمی‌دونم عیب از اون فرد بود یا کس دیگه، ولی کلاْ آدم خیلی خوبی بود. خودش می‌گفت تازه بازنشسته شده و قبلاْ در ادارات دولتی مشفول بکار بوده. البته سابقه کار در شرکتهای خصوصی رو نداشت و نمی‌دونست در بخش خصوصی فقط باید بگی چشم و کار رو انجام بدی. اگر طرح یا ایده‌ای داری فقط باید عنوان کنی، اگر اجرا شد که بهتر و اگر نشد دیگه نباید دنبالش رو بگیری. متاُسفانه تو جامعه ما تا بخوای یک ذره از دیگران متفاوت باشی زود زیر پات رو خالی می‌کنند و طوری رفتار می‌کنند که خسته شی و خودت ولش کنی. والا چند روزی هست که مدیر اداریمون نیومده و زمزمه‌هاش هست که دیگه نمی‌یاد و خودش رفته. حالا این آدم هم دچار چنین اشتباهی شد و دیگه نتونست تحمل کنه. 

یک روز قبل از اینکه نیاد یک جلد دیگه از کتابهای خانومش رو با نام زخم کهنه واسم آورده بود که بخونم و فعلاْ که کتاب دست ما مونده تا تمومش کنم و بعد بهش برگردونم. 

وای که چه ویدئویی مازیار از آقای ترانه و داریوش تو وبلاگش گذاشته، من فقط تونستم همونی که مستقیم تو وبلاگش هست رو ببینم ولی اینقدر ذوق زده شدم که نگو، منتها از بد شانسی بدلیل فیلتر بودن یوتیوب نتونستم بقیه رو ببینم ولی به همونم بسنده کردم و کلی سرحال شدم. حالا شما هم اگر یک نگاه بندازید می‌فهمید که من چی میگم.